I-click bisag asa aron moabli
  • I. ANG PANGANDOY ALANG SA DIOS
    UNANG BAHIN:
    ANG PAGPAMATOOD SA PAGTOO

    UNANG SEKSYON:
    “NAGATOO AKO” — “NAGATOO KAMI”

    KAPITULO I:
    ANG KATAKOS SA TAWO ALANG SA DIOS


    I. ANG PANGANDOY ALANG SA DIOS

    27 Ang pangandoy alang sa Dios nasulat diha sa kasingkasing sa tawo, tungod kay ang tawo gilalang sa Dios ug alang sa Dios; ug ang Dios dili gayod mohunong sa pagdani sa tawo ngadto sa Iyang kaugalingon. Diha lamang sa Dios makita sa tawo ang kamatuoran ug kalipay nga walay hunong niyang gipangita:
    “Ang dignidad sa tawo nag-agad labaw sa tanan sa kamatuoran nga siya gitawag ngadto sa pakig-ambitay sa Dios. Kining pagdapit sa pakig-istorya uban sa Dios gitumong ngadto sa tawo sukad pa sa iyang paglungtad. Kay kon anaa ang tawo, kini tungod kay gilalang siya sa Dios pinaagi sa gugma, ug pinaagi usab sa gugma padayon Siyang nagtipig kaniya diha sa paglungtad. Dili siya hingpit nga makakinabuhi sumala sa kamatuoran gawas kon gawasnon niyang ilhon kana nga gugma ug itugyan ang iyang kaugalingon ngadto sa iyang Magbubuhat.”[1]

    28 Sa daghang mga paagi, sa tibuok kasaysayan hangtod sa karon, ang mga tawo nagpahayag sa ilang pagpangita sa Dios pinaagi sa ilang relihiyosong mga pagtuo ug pamatasan: diha sa ilang mga pag-ampo, mga halad, mga ritwal, mga pagpamalandong, ug uban pa. Kining mga porma sa relihiyosong pagpahayag, bisan pa man sa mga kalibog o dili hingpit nga pagsabot nga usahay kauban niini, unibersal kaayo nga angay gayod tawgon ang tawo nga usa ka relihiyosong binuhat:
    “Gikan sa usa ka kaliwatan, gibuhat sa Dios ang tanang kanasoran aron mopuyo sa tibuok kalibotan, ug Iyang gitakda ang mga panahon sa ilang paglungtad ug ang mga utlanan sa mga dapit diin sila mopuyo, aron sila mangita sa Dios ug tingali mangapa sa pagpangita Kaniya ug makakaplag Kaniya—bisan pa man nga dili gayod Siya layo gikan sa matag usa kanato. Kay ‘diha Kaniya kita nagkinabuhi, naglihok, ug naglungtad.’”[2]

    29 Apan kining “suod ug buhi nga bugkos sa tawo ngadto sa Dios” (GS 19 §1) mahimong malimtan, mapasagdan, o gani tin-aw nga isalikway mismo sa tawo.[3] Ang maong mga pamatasan mahimong adunay nagkalainlaing hinungdan: pagrebelde batok sa daotan nga anaa sa kalibotan; kakulang sa kahibalo o kawalay pagtagad mahitungod sa relihiyon; mga kabalaka ug mga bahandi niining kalibotana; ang kapandolan nga nahatag sa dili maayong ehemplo sa mga magtutuo; mga panghunahuna nga mosupak sa relihiyon; ug sa kataposan, ang kahimtang sa makasasala nga tawo nga tungod sa kahadlok nagtago gikan sa Dios ug mikalagiw gikan sa Iyang tawag.[4]

    30 “Magmaya ang mga kasingkasing niadtong nangita sa Ginoo.”[5]
    Bisan pa nga ang tawo mahimong makalimot sa Dios o mosalikway Kaniya, ang Dios dili gayod mohunong sa pagtawag sa matag tawo sa pagpangita Kaniya, aron makakaplag sa kinabuhi ug kalipay.
    Apan kining pagpangita sa Dios nanginahanglan gikan sa tawo sa tanang paningkamot sa iyang salabutan, usa ka matarong ug lig-on nga kabubut-on, usa ka “matinud-anong kasingkasing,” ingon man ang pagpamatuod sa uban nga motudlo kaniya sa pagpangita sa Dios.
    “Bantugan Ka, O Ginoo, ug takos Ka gayod sa dakong pagdayeg; dako ang Imong gahum ug ang Imong kaalam walay sukod. Ug ang tawo, nga gamay lamang nga bahin sa Imong binuhat, buot gihapon modayeg Kanimo—kining tawhana nga sinul-oban sa pagka-mortal ug nagdala sa mga timailhan sa sala ug sa pamatuod nga Ikaw mosukol sa mga mapahitas-on. Bisan pa sa tanan, ang tawo, bisan gamay lamang nga bahin sa Imong binuhat, buot gihapon modayeg Kanimo. Ikaw mismo ang nagdasig kaniya sa pagkalipay diha sa pagdayeg Kanimo, kay gibuhat Mo kami alang sa Imong kaugalingon, ug ang among kasingkasing walay kalinaw hangtod nga makapahulay kini diha Kanimo.”[6]

    [1] Ikaduhang Konseho sa Vaticano, Gaudium et Spes 19 §1.
    [2] Buhat 17:26–28.
    [3] Gaudium et Spes 19 §1.
    [4] Itandi ang Gaudium et Spes 19–21; Mateo 13:22; Genesis 3:8–10; Jonas 1:3.
    [5] Salmo 105:3.
    [6] San Agustin, Confessiones I, 1, 1: PL 32, 659–661.

0 comments:

Leave a Reply

Subscribe to: Post Comments (Atom)
Tulo ka hinungdanong pangutana nga dili nato matubag kon Biblia lamang ang atong saligan.

Una – Giunsa man nato paghibalo sa sakto nga ihap (canon) sa mga basahon sa Biblia? Sa wala pa himoa ang pagtapok sa mga basahon sa Bag-ong Tugon daghang mga basahon nga Kristohanon nga gipakaylap. Kinsa man ang nagpaila kanato sa 27 ka libro sa Bag-ong Tugon isip linamdagan? Walay lain kondili ang Simbahang Katoliko ubos sa paglamdag sa Espiritu Santo pinaagi sa Konsilyo sa Kartago sa tuig 397 AD human sa pag-aprobar sa Santo Papa mipakanaog sa mahukumon gayod ug alang sa tanang panahon kon unsang mga basahona ang maapil sa Biblia ug unsa ang dili. Ang unang mga sinulat dugay na nga nangahanaw. Ang ania kanato karon mao ang kopya sa kopya sa orihinal. Kinsa man ang nag-garantiya nga husto ug matinud-anon ang teksto sa kopya? Ang Simbahang Katoliko pinasikad sa iyang karaang Tradisyon, diha sa iyang panudlo ug sa iyang liturhiya masayod kon unsa ang matuod nga teksto ug unsa ang sayop.

Ikaduha - Giunsa man nato paghibalo nga sakto ang pagkahubad sanglit daghan kanato, ang atong gigamit nga Bibliang hubad “translation” gikan sa Hebreo, Griego, ug Aramaico? Aron pagpiho sa husto nga hubad sa atong kaugalingon kinahanglan pa nga magtuon kita sa orihinal nga pinulongan ug pipila man kanato ang makahimo niining malisod nga tahas? Sa makausa pa, kinahanglan nga mosandig kita sa autoridad sa Simbahan.

Ikatulo - Giunsa man nato pagsiguro nga husto ang atong pagsabot kun interpretasyon sa atong gibasa? Ang matag pastor nga tigtukod og bag-ong tinuhoan pulos gyod moangkon nga ang ilang sabot maoy husto apan wala silay panagkauyon kon unsa gyod ang gipasabot sa letra sa Kasulatan. Alang sa mga Katoliko ang dili masayop nga autoridad sa Simbahan nga tinukod ni Cristo ang maghatag kaniyag kasigurohan nga ang iyang nadawat mao ang lonsay nga pulong sa Dios nga walay sambog sa kasaypanan gumikan sa tawhanong panabot.
Ang Simbahan gihatagan ni Cristo sa bugtong katungod sa pagtudlo ug paghubad sa diosnong gipadayag nga nakarga sa Biblia nga mao ang diosnong gipadayag nga nasulat ug sa Tradisyon nga mao ang diosnong gipadayag nga wala na masulat ug nahipasa pinaagi sa binaba nga panudlo.

Ang Simbahan wala magkuha sa hingpit nga kasigurohan sa tanan nga gipadayag sa Dios gikan sa Biblia lamang kondili gikan sa duha ka tinubdan nga mao ang Biblia ug ang Tradisyon.

Ang Biblia ug ang Tradisyon angay nga hatagan sa samang pagtagad isip sudlanan sa pulong sa Dios. Ang katungod sa pagkadili-masayop sa pagpanudlo labot sa kinahanglan alang sa kaluwasan sa tawo wala isaad ni Cristo ngadto sa matag magbabasa sa Biblia kondili ngadto sa buhi nga autoridad sa Simbahan nga gitawag og “Magisterium” nga gilangkoban sa Sto. Papa ug sa tanang kaobispohan nga nahiusa sa Sto. Papa.
Ang Biblia naghisgot sa tulo ka matang sa tradisyon.

Una - sa mga Patriarca, “ug ang akong mga pulong nga gipasulti ko kaninyo, dili gayod mawala diha sa inyong baba ni sa baba sa inyong mga anak ug mga apo sukad karon ug hangtod sa kahangtoran” (Isa. 59:21).

Ikaduha - sa mga Apostoles, si San Pablo nag-awhag, “mga igsoon hupti ninyo nga malig-on ang mga pagtulon-an nga among gitudlo kaninyo pinaagi sa among mga sulat o sa among tradisyon” (2 Tes. 2:15) ug siya usab nagpahimangno, likayi ninyo kadtong dili modawat sa atong tradisyon” (2 Tes. 3:6).

Ikatulo - sa mga Judio, nga mao ang gisaway ni Cristo sa Mat. 15:2-6 tungod kay sila nagtudlo nga kon ang usa ka tawo may ikatabang unta sa iyang amahan o inahan, apan siya moingon, “iya kini sa Dios”, dili na kinahanglan nga tahoron niya ang iyang amahan.