Answering Ultra-Traditionalism [ Part 2 ]

ANG MGA EXTRAORDINARY MINISTERS DIHA SA PAGPAKALAWAT

Bro. Ramon M. Gitamondoc

PASIUNA

Usa sa atong madungog gikan sa mga nagtawag sa ilang kaugalingon nga “Traditionalist” mao nga matod pa kining pagtugot sa mga extraordinary ministers sa pagtabang sa pagpakalawat usa ka butang nga nasupak sa naandan nga panudlo ug pagbansay sa Iglesya Katolika. Niining maong articulo maoy akong tuyo ang pagmatuod nga nasubay sa kabubut-on sa Dios ug sa iyang Iglesya ang pagpatabang sa mga Extraordinary Ministers diha sa pagpakalawat. Wala koy tuyo sa pag-depensa sa mga abuso nga gihimo sa pagpakalawat ug sa ubang mga abuso kabahin sa Liturhiya. Kon ang mga “Traditionalists” mihunong ra diha sa pagsaway sa mga abuso ug kalapasan kalabot sa paggamit sa mga Extraordinary Ministers dili nako sila supakon. Kon sila igo lamang sa miingon nga dili sila ganahan nga mokalawat gikan sa usa ka lay minister kondili ngadto gyod sila mokalawat gikan sa pari ila kanang katungod. Apan dili kini mao ang ilang baruganan. Sila miingon nga ang pagpatabang sa mga lay ministers ug bisan sa usa ka diacono diha sa pagpakalawat absolutamente nga gidili gayod ug nasupak sa kabubut-on sa Dios. Sa makausa pa atong mapakita unsa ka sayop ang pag-interpretar sa Tradisyon [ug sa Biblia] bulag sa autoridad sa buhi nga Magisterium sa Simbahan.

PANUDLO SA MAGISTERIUM LABOT SA EXTRAORDINARY MINISTERS

FIDEI CUSTOS (1969). Kini nga documento milatid sa tukma nga mga kondisyon nga makapahimong makatarunganon sa paggamit sa Extraordinary ministers: 1) Whenever a minister indicated in can. 845 [1917] is unavailable; 2) Whenever the usual minister is unable to administer communion without difficulty because of poor health, advanced age, or the demands of the pastoral ministry; 3) Whenever the number of faithful wishing to receive communion is so great that the celebration of Mass would be unduly long. [1) Kon ang ministro nga gihisgotan sa can 845 [1917] wala; 2) Kon ang naandan nga ministro dili makapakalawat nga walay kalisod tungod sa masakiton nga panglawas, katigulangon, o sa gipangayo sa pastoral nga pagpangalagad; 3) Kon ang gidaghanon sa magtutuo nga buot mokalawat labihan kadako nga ang kasaulogan sa Misa madugay pag-ayo].

IMMENSAE CARITATIS (1973). 

Dinhi makita ang mas detalyado nga pagpasabot: There are various circumstances in which a lack of sufficient ministers for the distribution of Holy Communion can occur: 1) during Mass, because of the size of the congregation or a particular difficulty in which a celebrant finds himself, 2) outside of Mass, when it is difficult because of distance to take the sacred species, especially in the Viaticum, to the sick in danger of death, or when the very number of the sick, especially in hospitals and similar institutions, requires many ministers. Therefore, in order that the faithful who are in the state of grace and who with an upright and pious disposition wish to share in the Sacred Banquet may not be deprived of this sacramental help and consolation, it has seemed appropriate to the Holy Father to establish extraordinary ministers, who may give Holy Communion to themselves and to other faithful under the following determined conditions… [Dunay daghang sirkumstansya diin ang kakulang sa mga ministro sa pagpakalawat mahitabo: 1) panahon sa Misa, tungod sa gidaghanon sa nanimba o sa usa ka kalisod nga gibati sa nagsaulog, 2) gawas sa Misa, kon malisod tungod sa gilay-on sa pagdala sa ostia, labi na gyod diha sa Viaticum, ngadto sa mga masakiton nga anaa sa kakuyaw sa kamatayon, o kon ang gidaghanon sa mga masakiton, labi na sa mga ospital ug susamang institusyon, nagkinahanglag daghang ministro. Busa, aron ang mga magtutuo nga anaa sa kahimtang sa grasya ug kinsa naghupot sa matarong ug mainampoon nga disposisyon nga buot moambit sa Balaang Bangkite dili mahikawan niining sacramentohanon nga abag ug pagdasig, GIHUKMAN SA STO PAPA NGA MAKATARUNGANON ANG PAGTUKOD OG MGA EXTRAORDINARYO MINISTRO, kinsa makapakalawat sa ilang kaugalingon ug ngadto sa ubang mga magtutuo ubos sa nalatid nga mga kondisyon].

DOMINICAE COENAE (JP II, 1980). 

Niini nga documento, gipahinumdoman sa Sto Papa ang kaparian sa ilang nag-una nga katungdanan sa pagpakalawat ug sa samang higayon misubli sa gahom sa Simbahan sa pag-delegar niini nga katungdanan ngadto sa mga dili pari: To touch the sacred species and to distribute them with their own hands is a privilege of the ordained, one which indicates an active participation in the ministry of the Eucharist… "it is obvious that the Church can grant this faculty to those who are neither priests nor deacons, as is the case with acolytes in the exercise of their ministry, especially if they are destined for future ordination, or with other lay people who are chosen for this to meet a just need." [Ang paghikap sa naconsagrahan nga ostia ug bino ug ang paghatag kanila uban sa ilang kaugalingong mga kamot usa ka pribilihiyo sa mga na-ordinahan, diin kini nagpakita sa activo nga partisipasyon sa ministeryo sa Eukaristiya… “APAN KLARO NGA ANG SIMBAHAN MAKAHATAG NIINI NGA FACULTAD NGADTO KANILA NGA MGA DILI PARI o dili diacono, sama pananglit sa mga acoletos diha sa ilang pagtuman sa ilang ministeryo, labi na gyod kon sila gitumong alang sa ordinasyon sa umaabot nga panahon, o usab sa ubang layko nga gipili alang niini aron sa pagtubag sa makatarunganon nga pagkinahanglan].

INAESTIMABILE DONUM, POPE (JOHN PAUL II ON APRIL 17, 1980).

Dinhi bisan kon gipahayag sa Sto Papa nga mahimo sa mga dili pari ang pagtabang sa pagpakalawat apan sa samang higayon siya mibadlong niadtong mga pari nga nag-abuso niini: The faithful, whether religious or lay, who are authorized as extraordinary ministers of the Eucharist can distribute Communion only when there is no priest, deacon or acolyte, when the priest is impeded by illness or advanced age, or when the number of the faithful going to Communion is so large as to make the celebration of Mass excessively long. Accordingly, a reprehensible attitude is shown by those priests who, though present at the celebration, refrain from distributing Communion and leave this task to the laity [Ang magtutuo, relihiyoso o layko, kinsa nahatagan sa katungod isip extraordinaryo ministro sa Eukaristiya makahatag sa kalawat sa higayon lamang nga walay pari, diacono o acoleto, kon ang pari dili makahimo tungod sa sakit o sa katigulangon, o kon ang gidaghanon sa mga matuohon nga mangalawat labihan kadako nga mopahimo sa pagsaulog sa Misa nga dugay kaayo. Pinasubay niini, usa ka salawayon nga kinaiya ang gipakita niadtong mga pari kinsa, bisan kon anaa sa kasaulogan, dili motabang sa pagpakalawat ug mopiyal niini nga bulohaton ngadto sa mga layko].

1983 CODE OF CANON LAW.

Niini nga balaod ang Sta Iglesya mipalapad sa mahimong kahatagan sa katungod sa pagpakalawat lakip sa mga layko: Canon 230 § 3 Where the needs of the Church require and ministers are not available, lay people, even though they are not lectors or acolytes, can supply certain of their functions, that is, exercise the ministry of the word, preside over liturgical prayers, confer baptism and distribute Holy Communion, in accordance with the provisions of the law [Diin ang panginahanglan sa Simbahan nangayo ug ang mga ministro dili makahimo, ang mga layko, bisan kon sila dili mga lectors o acoletos, makahulip sa pipila nila ka mga bulohaton, ug kini, sa pagtuman sa ministeryo sa pulong, sa pagpahigayon sa liturhikanhong pag-ampo, paghatag sa bunyag ug sa pagpakalawat, pinasubay sa nalatid sa balaod].

CATECHISM OF THE CATHOLIC CHURCH (JP II 1994 PAR 903).

Ang nahaunang pagtugot sa Canon Law, gisubli diha sa opisyal nga basahon sa katesismo sa Simbahan: When the necessity of the Church warrants it and when ministers are lacking, lay persons, even if they are not lectors or acolytes, can also supply for certain of their offices, namely, to exercise the ministry of the word, to preside over liturgical prayers, to confer Baptism, and to distribute Holy Communion in accordance with the prescription of law (CIC, can 230 §3) [Diin ang panginahanglan sa Simbahan nangayo niini ug anaa ang kakulang sa mga ministro, ang mga layko, bisan kon sila dili mga lectors o acoletos, makahulip sa pipila nila ka mga bulohaton, ug kini, sa pagtuman sa ministeryo sa pulong, sa pagpahigayon sa liturhikanhong pag-ampo, paghatag sa bunyag ug sa pagpakalawat, pinasubay sa nalatid sa balaod]. 

REDEMPTIONIS SACRAMENTUM (From the offices of the Congregation for Divine Worship and the Discipline of the Sacraments, 25 March 2004).

Sa makausa pa niini nga documento, ang duruha ka mga opisina sa Sto Papa mipahinumdom sa makatarunganon nga paggamit sa mga extraordinaryo ministro ug sa samang higayon mibadong sa mga abuso: [88.] … It is the Priest celebrant’s responsibility to minister Communion, perhaps assisted by other Priests or Deacons; and he should not resume the Mass until after the Communion of the faithful is concluded. Only when there is a necessity may extraordinary ministers assist the Priest celebrant in accordance with the norm of law. [158.] Indeed, the extraordinary minister of Holy Communion may administer Communion only when the Priest and Deacon are lacking, when the Priest is prevented by weakness or advanced age or some other genuine reason, or when the number of faithful coming to Communion is so great that the very celebration of Mass would be unduly prolonged. This, however, is to be understood in such a way that a brief prolongation, considering the circumstances and culture of the place, is not at all a sufficient reason. [Anaa sa Pari nga nagsaulog ang responsibilidad sa pagpakalawat, posibli inabagan sa laing mga Pari o mga Diacono; ug dili siya mopadayon sa Misa hangtod nga ang pagpangalawat sa mga magtutuo matapos. Kon duna lamang panginahanglan nga ang mga extraordinaryo ministro motabang sa Pari nga nagsaulog sumala sa gilatid sa balaod. Busa, ang mga extraordinaryo ministro sa Pagkalawat mahimo LAMANG makapakalawat kon kulang ang Pari ug Diacono, kon ang Pari dili makahimo tungod sa kaluya o katigulangon o sa ubang matuod nga rason, o kon ang gidaghanon sa mangalawat labihan kadako nga ang mismong pagsaulog sa Misa motaas pag-ayo. Kini, hinuon, pagasabton sa paagi nga ang daklit nga pagkadugay, ubos sa paglantaw sa mga sirkumstansya ug kultura sa dapit, dili maisip nga igo nga rason]. 

Do the terms ordinary ministers and extraordinary ministers?

Sumala sa atong gikutlo nga mga documento sa unahan, tin-aw ug dili malalis nga si Papa Juan Paulo II nagtudlo nga ang ordinaryo ministro sa pagpakalawat mao ang pari apan ang mga dili-pari makahimo usab pagtabang sa pagpakalawat isip extraordinaryo ministro ubos sa mga kondisyon nga gilatid sa balaod sa Simbahan ug uban sa pagtugot sa pari o dili ba kaha sa Obispo. Kini nga mga kalig-onan dili mahimong malikayan niadtong mga misupak niining makatarunganon nga panudlo ug balaod sa Sto Papa. 

TRADITIONALIST OBJECTION: 

Niining higayona atong tagdon ang gisukaran nga argumento sa mga pagsupak batok niini nga pagtugot. Kanunay niyang kutloon ang nasulat sa The Catechism of the Council of Trent ubos sa ulohan “The Minister of the Eucharist” nga nagkanayon: 

To omit nothing DOCTRINAL on this Sacrament, we now come to speak of its minister, a point, however, on which scarcely anyone can be ignorant. ONLY PRIESTS HAVE POWER TO CONSECRATE AND ADMINISTER THE EUCHARIST. It must be taught, then, that to PRIESTS ALONE has been given power to consecrate and administer to the faithful, the Holy Eucharist. That this has been the UNVARYING PRACTICE of the Church, that the faithful should receive the Sacrament from the priests, and that the officiating priests should communicate themselves, has been explained by the Holy Council of Trent, which has also shown that this practice, as having proceeded from APOSTOLIC TRADITION, is to be RELIGIOUSLY RETAINED, particularly as Christ the Lord has left us an illustrious example thereof, having consecrated His own most sacred body, and given it to the Apostles with His own hands. 

Dinhi ilang pahimug-atan nga ang panudlo nga “Only priests have power to consecrate and administer the Eucharist [ang mga pari lamang ang dunay gahom sa pag-consagrar ug pagpakalawat]” doctrinal gayod busa dili mausab. Nga mao kini ang “unvarying practice [wala mausab nga balansayon]”, nga kini naggikan sa “Apostolic Tradition [Apostolikanhong Tradisyon], ug nga kini kinahanglan nga ipa- “religiously retained [matinuohon nga ipabilin]. Tungod niini, ang mga Traditionalist mihukom nga ang pagpatabang sa mga extraordinary ministers nasupak niini nga panudlo sa Konsilyo sa Trento. 

ATONG TUBAG: 

Ang mga traditionalists mopahimug-at nga sa pag-ingon nga “Only priests have power to consecrate and administer the Eucharist” nga kini doctrinal ug busa dili mausab. Ang atong ikatubag niini mao nga tungod kay ang maong panudlo gipasiunhan man sa mga pulong “To omit nothing doctrinal on this Sacrament” dili malalis nga ang nagsunod nga pamahayag nga “Only priests have power to consecrate and administer the Eucharist” kabahin sa punto doctrinal apan KINAHANGLAN NGA KINI NGA PANUDLO ATONG SABTON SUMALA TRADISYON UG PANUDLO SA STA IGLESYA UG DILI SA ATONG KINAUGALINGON NGA PAGSABOT. 

Tungod kay giingon man nga “only priests” sila miingon nga kini nagpasabot nga absolutamente nga pari ra gyod ang makahimo sa pagpakalawat. Kon ato kining sabton sa atong kinaugalingon nga pagsabot ug mohunong kita diha ra gyod sa pagkapulong sa maong panudlo mahimo usab nga ato kining magamit sa pagpruyba nga tungod kay giingon man dinhi nga “only priests” nga wala say apil ang mga Obispo kay timan-an nato nga sa daghang higayon diha sa mga documento sa Sta Iglesya (sa ato pa sa Tradisyon) ang pulong pari gigamit aron pagpasabot niadtong sakop sa heirarkiya nga ubos sa obispo. Apan tingali kini sila moingon nga ang mga Obispo pari usab. Tinuod kana, apan ang maong pagpasabot ilang nakuha gikan sa ubang panudlo sa Sta Iglesya ug dili diha lamang sa pagkapulong nga “only priests.” Busa alang niadtong malagmit nga mogamit niini aron manudlo nga tungod kay ang pagkapulong mao man nga “only priests” nga tungod niini walay labot ang mga obispo ang atong husay mao nga kinahanglan nga kanang maong panudlo imong sabton sumala sa kinatibuk-an nga Tradisyon ug panudlo sa Simbahan nga nagtudlo kanato nga bisan kon tinuod nga sa mga higayon ang pulong pari gigamit aron pagpasabot niadtong sakop sa heirarkiya ubos sa mga obispo ug lahi sa mga obispo, ang Sta Iglesya nagtudlo usab nga ang mga obispo pari ug nga ang Obispo tungod kay naghupot man sila sa kahingpitan sa apostolikanhong kagahoman busa unsay mahimo sa pari mahimo usab sa Obispo. SA SAMANG PAAGI, kon atong lantawon ang kinatibuk-an nga tradisyon ug panudlo sa Sta Iglesya atong makita nga mahitungod sa pag-administrar sa mga Sacramento dunay mga higayon nga ang pulong ONLY o ALONE wala magpasabot sa absoluto nga paagi kondili nga kini nagpasabot sa pagka-ordinaryo nga ministro. Makita kini nato pananglit diha sa panudlo sa Sta Iglesya labot sa pag-administrar sa sacramento sa Konpirma. Samtang ang Sta Iglesya nagtudlo nga ang nahatagan sa gahom ug katungod sa pag-konpirma mao lamang ang Obispo apan sa samang higayon ang Sta Iglesya nagtudlo usab nga sa mga panahon nga gikinahanglan ug ubos sa pagtugot sa Sto Papa ang maong gahom mahimong i-delegar ngadto sa usa ka pari. Ania ang atong mga kalig-onan: 

The Minister of Confirmation *[Denzinger Enchiridion: From the epistle (25) "Si instituta ecclesiastica" to Decentius the Bishop of Gubbio, March 19, 416]: 98 (3) But in regard to the SIGNING OF LITTLE CHILDREN, it is evident that IT MAY NOT BE DONE BY ANY OTHER THAN A BISHOP. For the presbyters, although they are second priests, nevertheless do not possess the crown of the pontificate. That this power of a bishop, however, is DUE TO THE BISHOPS ALONE, so that they either sign or give the Paraclete the Spirit, not only ecclesiastical custom indicates, but also that reading in the Acts of the Apostles which declares that Peter and John were directed to give the Holy Spirit to those already baptized [ cf.Acts 8:14-17]. For to presbyters it is permitted to anoint the baptized with chrism whenever they baptize, whether without a bishop or in the presence of a bishop, but (with chrism) that has been consecrated by a bishop; nevertheless (it is) not (allowed) to sign the forehead with the same oil; THAT IS DUE TO THE BISHOPS ALONE when they bestow the Spirit, the Paraclete. Indeed, I cannot say the words lest I seem to go further than to reply to the inquiry. 

Kining nga documento nga kabahin sa Tradisyon sa Sta Iglesya, tubag sa Sto Papa (St. Innocent I, 401- 17) labot sa pangutana kun kinsa ang makahimo sa pag-administrar sa Konpirma. Iya kining gipadala ngadto ni Decentius, Obispo sa Gubbio. Dinhi atong makita nga ang Sto Papa mipahimug-at sa dilimalalis nga mga pulong nga sa pag-administrar sa Konpirma nga “IT MAY NOT BE DONE BY ANY OTHER THAN A BISHOP”, “THIS POWER…IS DUE TO THE BISHOPS ALONE”, nga sa mga pari “IT IS NOT ALLOWED TO SIGN”, ug sa makausa pa “THAT IS DUE TO THE BISHOPS ALONE.” Dugang pa niini, ang Sto Papa mipahibalo nga kini “ECCLESIASTICAL CUSTOM” ug labaw sa tanan nagsukad gayod sa GIHIMO SA MGA APOSTOLES nga nasulat sa Buhat 8:14-17. 

The Minister of Confirmation * [Denzinger Enchiridion: From the letter "Cum venisset" to Basil, Archbishop of Tirnova, Feb. 25, 1204]: 419 The imposition of the hands is designated by the anointing of the forehead which by another name is called confirmation, because through it the Holy Spirit is given for an increase (of grace) and strength. Therefore, although a simple priest or presbyter is able to give other anointings, this one, ONLY THE HIGHEST PRIEST, THAT IS THE BISHOP, OUGHT TO CONFER, because we read concerning the Apostles alone, whose successors the bishops are, that through the imposition of the hands they gave the Holy Spirit [cf. Acts 8:14 ff.]. 

Kining laing documento nga kabahin sa Tradisyon sa Sta Iglesya sulat sa Sto Papa (Innocent III, 1198- 1216) iyang gipadala ngadto ni Basil, ang Arsobispo sa Tirnova aron sa pagpatin-aw labot sa ministro sa Konpirma. Dinhi ang Sto Papa mipahimug-at nga diha sa Konpirma “ONLY THE HIGHEST PRIEST, THAT IS THE BISHOP, OUGHT TO CONFER.” Busa tin-aw kaayo ang panudlo sa Sto Papa nga ang Obispo lamang ang maka-konpirma ug nga kining maong panudlo iyang GIPASUKAD SA BAG-ONG TUGON diin mabasa nga ang mga Apostoles lamang, kansang mga sumusunod mao ang mga Obispo, ang nangunpirma (Buhat 8:14ff). Kon kining maong Tradisyon ug panudlo sa Sta Iglesya atong sabton sa atong kinaugalingon nga pagsabot bulag sa panudlo sa buhi nga Magisterium mahimo natong ipatuo nga ang Konsilyo sa Trento miusab niining karaan kaayong panudlo sa nag-unang mga katuigan. Ania ang gitudlo sa Konsilyo sa Trento: 

Canons on the Sacrament of Confirmation* [Denzinger Enchiridion: COUNCIL OF TRENT, SESSION Vll (March 3, 1547)] 873 Can. 3. If anyone shall say that the ordinary minister of holy confirmation is not the bishop alone, but any simple priest: let him be anathema. 

Karon kun ang atong panghunahuna sama pa sa mga mitawag sa ilang kaugalingon nga “traditionalists”, posibli nga mosupak kita niini sa pag-ingon nga ang Konsilyo sa Trento mipuno sa pulong nga ORDINARY ug nga tungod niini iyang giusab ang nahaunang mga panudlo labot sa ministro sa pagkonpirma! Kana kon ang atong gamiton ang atong kinaugalingong nga pagsabot bulag sa Tradisyon ug panudlo sa buhi nga Magisterium. Sa laing bahin, ang matinud-anon nga katoliko moingon nga tungod kay ang Sta Iglesya dili man masayop ug dili man mahimong mousab sa iyang mga panudlo ug tungod kay Magisterium mao man ang bugtong naghupot sa katungod sa pag-interpretar sa Biblia ug Tradisyon nga walay tinuoray nga panagsumpaki tali sa panudlo sa Konsilyo sa Trento ug sa panudlo sa nag-unang mga Papa. Nga ang gihimo sa Konsilyo sa Trento mao ang pagpasabot ug pagpatin-aw nga kanang pag-ingon nga “it may not be done by any other than a bishop”, “this power…is due to the bishops alone”, “only the highest priest, that is the bishop, ought to confer” ang gipasabot niini mao ang gahom sa Obispo isip ordinaryo ministro sa Konpirma apan wala kini magpasabot nga ang Sto Papa dili makahimo sa pag-delegar sa maong bulohaton ngadto sa mga pari sumala sa iyang gihukman nga angay agad sa gipangayo sa sirkumstansya, sa panahon, ug sa dapit ug alang sa kaayohan niadtong modawat sa maong sacramento aron dili sila mahikawan sa pagdawat sa sacramentohanong grasya. Mao kini ang gipatin-aw sa Catechism of the Council of Trent. 

Minister of Confirmation (The Catechism of the Council of Trent, Translated into English by

McHugh & Callan, 1982 p. 205):

Now the Holy Scriptures show that the BISHOP ALONE IS THE ORDINARY MINISTER of this Sacrament, because we read in the Acts of the Apostles, that when Samaria had received the Word of God, Peter and John were sent to them, who prayed for them that they might receive the Holy Ghost: for he was not as yet come upon any of them, but they were only baptized (Acts 7:14). Here we may see that he who had baptized, having been only a deacon, had no power to confirm; but that its administration was reserved to a more perfect order of ministers, that is, to the Apostles. The same may be observed whenever the Sacred Scripture make mention of this Sacrament.

Dinhi ang Catechism of the Council of Trent misubli ug mihatag og dugang pagpasabot sa decrito sa Konsilyo sa Trento: nga ang Obispo mao ang ordinaryo ministro sa Konpirma, nga kini nga panudlo gipasukad sa Balaang Kasulatan, nga kini nga panudlo nasubay sa Tradisyon sa Sta Iglesya nga makita diha sa mga decrito nga giluwatan sa nag-unang mga Papa. Nga ang Sto Papa makahimo sa pagtudlo og extraordinary minister sa pagkonpirma, usa ka butang nga walay usa nga milalis. Si St Thomas Aquinas miila niini nga gahom sa Sto Papa diha sa iyang nabantog nga Summa Theologica.

St. Thomas Aquinas, Summa Theologica, Volume 3, Question 72, Article 11, Reply to Objection 1.

Whether only a bishop can confer this sacrament [Confirmation]? The Pope has the plenitude of power in the Church, in virtue of which he can commit to certain lower orders things that belong to the higher orders: thus he allows priests to confer minor orders, which belong to the episcopal power. And in virtue of this fullness of power THE POPE, BLESSED GREGORY, ALLOWED SIMPLE PRIESTS TO CONFER THIS SACRAMENT... [Ang Sto Papa naghupot sa malukpanon nga gahom diha sa Iglesya, nga tungod niini siya makahatag ngadto sa ubos nga orden sa mga butang nga iya sa mas taas nga orden: busa siya mitugot sa mga pari sa paghatag sa orden minor, nga iya sa gahom sa Obispo. Ug tungod niining kinatibuk-an nga gahom ANG PAPA, BULAHANG GREGORIO, MITUGOT SA MGA YANONG PARI SA PAGHATAG NIINI NGA SACRAMENTO]

Kini nga gahom ug katungod sa Sto Papa nasulat usab sa laing documento nga nahimong kabahin sa Tradisyon sa Sta Iglesya.

The Matter and Minister of Confirmation* [Denzinger Enchiridion: The Primacy of the Roman Pontiff, From the letter "Super quibusdam" to the Consolator, the Catholicon of the Armenians, Sept. 20, 1351]:

571 (12) You have given responses which influence us to ask the following from you: first, concerning the consecration of chrism, whether you believe that the chrism can rightly and deservedly be consecrated by no priest who is not a bishop. 572 Second, whether you believe that the sacrament of confirmation cannot ORDINARILY be administered by any other than by the bishop by virtue of his office. 573 Third, whether you believe that by the Roman Pontiff alone, having a plentitude of power, the administration of the sacrament of confirmation can be granted to priests who are not bishops. 

Kining tulo ka pangutana gipatubag kini sa Sto Papa (Clement VI, 1342-52) ngadto sa Consolator agig pagbadlong sa sayop nga mga panudlo sa mga Armenians. Ang matag usa niining tulo ka pangutana kinahanglan nga tubagon sa OO aron maisip nga nagpabilin pa sa katolikong pagtuo. Busa ang panudlo nga ang Obipo lamang ang maka-Konpirma kinahanglan nga sabakon sa panudlo nga ang Sto Papa, tungod sa iyang paghupot sa kagahoman, ang pag-administrar sa sacramento sa Konpirma mahimo nga idelegar ngadto sa mga pari nga dili Obispo. Ang pre-Vatican II Theologian nga si Dr. Ludwig Ott misumada sa panudlo sa Sta Iglesya labot sa ministro sa sacramento sa pagkonpirma.

Fundamentals of Catholic Dogma by Dr. Ludwig Ott p 368, 369:

The ordinary minister of Confirmation is the Bishop alone (De fide). The extraordinary minister of Confirmation is a priest on whom this full power is conferred by the common law or by a special apostolic Indult (Sent. Certa.) CIC 782, Par 2, Cf. D 697, 573

Atong napamatud-an, sa atong paghisgot sa ministro sa sacramento sa Konpirma, nga ang paggamit sa pulong “ONLY” o “ALONE” nagpasabot kabahin sa ordinaryo ministro sa maong sacramento apan ang Sto Papa pinaagi sa gahom ug katungod nga gihatag ni Cristo ngadto ni Pedro isip labaw nga magtutudlo ug tigdumala sa tibuok Simbahan makahimo sa pagtudlo og extraordinaryo ministro sa pag-administrar sa sacramento. Ang pag-ingon “ONLY PRIESTS HAVE POWER TO [CONSECRATE AND] ADMINISTER THE EUCHARIST” ang gipasabot niini kabahin sa pari isip ordinaryo ministro sa pagpakalawat apan nagpabilin ang gahom ug katungod sa Sto Papa sa pag-delegar sa maong bulohaton ngadto sa mga dili-pari sama sa deacon ug sa laymen isip mga extraordinaryo ministro sa pagpakalawat agad sa sirkumstansya, sa panahon, ug sa dapit ug alang sa kaayohan niadtong modawat sa maong sacramento aron dili sila mahikawan sa pagdawat sa sacramentohanong grasya. Kini nga gahom sa Sto Papa giila ug gitudlo sa Konsilyo sa Trento:

Chap. 2. The Power of the Church Concerning the Administration of the Sacrament of the

Eucharist (Denzinger Enchiridion 931, COUNCIL OF TRENT, SESSION XXI, July 16, 1562): It [the Council] declares furthermore that this power has always been in the Church, THAT IN THE ADMINISTRATION OF THE SACRAMENTS, preserving their substance, SHE MAY DETERMINE OR CHANGE whatever she may judge to be more expedient for the benefit of those who receive them or for the veneration of the sacraments, ACCORDING TO THE VARIETY OF CIRCUMSTANCES, TIMES, AND PLACES. [Ang Gahom sa Iglesya Labot sa Pag-administrar sa Sacramento sa Eukaristiya: Kini (ang Konsilyo) midiklarar pagdugang nga kini nga gahom anaa kanunay diha sa Iglesya, NGA DIHA SA PAG-ADMINISTRAR SA MGA SACRAMENTO, sa walay pag-usab sa ilang essensya, SIYA MAKAPIHO O MAKAUSAB sa bisan unsa nga iyang gihukman nga mas angay alang sa kaayohan niadtong modawat kanila o alang sa pagtahod sa mga sacramento, SUMALA SA NAGKALAINLAING MGA SIRKUMSTANSYA, PANAHON, UG DAPIT]

Kini nga panudlo sa Konsilyo sa Trento dili mahimong likayan sa mga Traditionalists. Tin-aw nga gipasabot dinhi nga ang pag-administrar sa Sacramento sa Eukaristiya dili gyod kabahin sa essensya sa sacramento tungod kay kini ubos man sa gahom sa Iglesya [sa ato pa sa Sto Papa] sa pag-usab sumala sa iyang gihukman nga angayng usbon agad sa pagkinahanglan sa sirkumstansya, panahon ug dapit. Mao kini nga gahom ang gigamit ni Papa Juan Paulo II diha sa iyang pagtugot nga ang mga extraordinary ministers motabang sa pagpakalawat ubos sa kondisyon sa dako nga pagkinahanglan nga iyang nahisgotan. Subay niining maong panudlo sa Konsilyo sa Trento si St Thomas Aquinas diha sa iyang Summa Theologica mitubag sa pangutana kon absoluto ba gyod nga ang pari ra ang maka-administrar sa pagpakalawat.  

St. Thomas Aquinas, Summa Theologica, Volume 3, Question 82, Article 3:

Whether dispensing of this sacrament belongs to a priest alone? I answer that, The dispensing of Christ's body belongs to the priest for three reasons. First, because, as was said above (Article 1), he consecrates as in the person of Christ. But as Christ consecrated His body at the supper, so also He gave it to others to be partaken of by them. Accordingly, as the consecration of Christ's body belongs to the priest, so likewise does the dispensing belong to him. Secondly, because the priest is the appointed intermediary between God and the people; hence as it belongs to him to offer the people's gifts to God, so it belongs to him to deliver consecrated gifts to the people. Thirdly, because out of reverence towards this sacrament, nothing touches it, but what is consecrated; hence the corporal and the chalice are consecrated, and likewise the priest's hands, for touching this sacrament. HENCE IT IS NOT LAWFUL FOR ANYONE ELSE TO TOUCH IT EXCEPT FROM NECESSITY, FOR INSTANCE, IF IT WERE TO FALL UPON THE GROUND, OR ELSE IN SOME OTHER CASE OF URGENCY. 

Reply to Objection 1. 

The deacon, as being nigh to the priestly order, has a certain share in the latter's duties, so that he may dispense the blood; but not the body, EXCEPT IN CASE OF NECESSITY, AT THE BIDDING OF A BISHOP OR OF A PRIEST. First of all, because Christ's blood is contained in a vessel, hence there is no need for it to be touched by the dispenser, as Christ's body is touched. Secondly, because the blood denotes the redemption derived by the people from Christ; hence it is that water is mixed with the blood, which water denotes the people. And because deacons are between priest and people, the dispensing of the blood is in the competency of deacons, rather than the dispensing of the body. 

Busa si St Thomas Aquinas sa iyang tubag sa maong pangutana, pinasikad sa Tradisyon ug panudlo sa Sta Iglesya mipahibalo kanato nga bisan kon ang pari mao gyod ang kinahanglan nga mopakalawat apan dili kini absoluto kondili dunay mga higayon sa dakong panginahanglan ug ubos sa pagtugot sa Obispo o pari nga ang dili-pari makahikap ug maka-administrar sa pagpakalawat. 

Ang Catholic Encyclopedia OnLine mipasabot usab niini nga panudlo sa Sta Iglesya kabahin sa ministro sa pag-administrar sa Santos nga Pagkalawat. 

Catholic Encyc/cathen/05584a.htm: 

The Eucharist being a permanent sacrament, and the confection (confectio) and the reception (susceptio) thereof being separated from each other by an interval of time, the minister may be and in fact is twofold: (a) the minister of consecration and (b) the minister of administration. THE DOGMATIC INTEREST WHICH ATTACHES TO THE MINISTER OF ADMINISTRATION OR DISTRIBUTION IS NOT SO GREAT, FOR THE REASON THAT THE EUCHARIST BEING A PERMANENT SACRAMENT, ANY COMMUNICANT HAVING THE PROPER DISPOSITIONS COULD RECEIVE IT VALIDLY, WHETHER HE DID SO FROM THE HAND OF A PRIEST, OR LAYMAN, OR WOMAN. HENCE, THE QUESTION IS CONCERNED, NOT WITH THE VALIDITY, BUT WITH THE LICEITY OF ADMINISTRATION. In this matter the church alone has the right to decide, and her regulations regarding the communion rite may vary according to the circumstances of the times. In general it is of Divine right, that the laity should as a rule receive only from the consecrated hand of the priest (cf. Trent, Sess. XIII, cap. viii). The practice of the laity giving themselves Holy Communion was formerly, and is today, allowed only in case of necessity. In ancient Christian times it was customary for the faithful to take the Blessed Sacrament to their homes and Communicate privately, a practice (Tertullian, Ad uxor., II, v), to which, even as late as the fourth century, St. Basil makes reference (Epistle 93).

Ang panudlo sa Sta Iglesya labot sa ministro sa pag-administrar sa Eukaristiya gisumada sa naila nga pre- Vatican II theologian nga si Dr. Ludwig Ott.

Fundamentals of Catholic Dogma, Dr. Ludwig Ott p 398:

The ordinary minister of the Eucharist is the priest; the extraordinary minister is the deacon (with permission of the local Ordinary or of the parish priest for some weighty reasons) CIC 845. 

Ang gisulat ni Dr. Ott sa iyang libro kinutlo gikan sa 1917 Pio-Benedectine Code of Canon Law. 

1917 CODE OF CANON LAW, CANON 845:

§1 The ordinary minister of Holy Communion is the priest alone; §2 the extraordinary minister is the deacon with permission from the local Ordinary or the parish priest for some weighty reason. 

Sumala sa nalatid sa 1917 nga Code of Canon Law, atong makita nga pulong “ALONE” gigamit mahitungod sa pari isip ordinaryo ministro sa pagpakalawat. Mao kini ang husto nga pagsabot sa giingon sa Catechism of the Council of Trent nga “only priests have power to [consecrate and] administer the Eucharist.” Apan ang maong Code of Canon Law naghisgot usab sa mga deacon isip extraordinaryo ministro sa pagpakalawat ubos sa pagtugot sa Obispo o sa pari tungod sa bug-at nga katarongan. 

Karon, kon sakto ang mga Traditionalists sa ilang pagsabot nga sa pag-ingon sa Catechism of the Council of Trent nga “only priests have power to [consecrate and] administer the Eucharist” nga kini absoluto gayod nga pari ra ug dili mahimo sa Sto Papa ang pag-delegar sa maong bulohaton ngadto sa dili-pari sama sa deacon nan mogawas nga ang 1917 Code of Canon Law nasupak sa panudlo sa Catechism of the Council of Trent. Mogawas nga si Papa Pius X nga maoy mipasiugda sa paghimog revision sa Code of Canon Law nasayop. Mogawas nga si Papa Benedicto XV nga maoy mi-promulgar sa 1917 Code of Canon Law nasayop. Mogawas nga ang misunod nga mga Sto Papa nga sila si Pius XI, Pius XII, Blessed John XXIII, Paul VI nga mipa-implementar sa 1917 Code of Canon Law nasayop sa ilang pagpatuman sa usa ka balaod nga nasupak sa doctrina sa Sta Iglesya. Mogawas nga si Papa Juan Paulo II ug si Papa Benedicto XVI nasayop sa ilang pagtugot sa mga extraordinaryo ministro sa pagpakalawat. Kon ang gimando sa 1917 nga Code of Canon Law usa ka kaugdahan ug usa ka kausaban ug kalapasan sa mga panudlo sa Catechism of the Council of Trent, nganong wala may kusganon nga pagsupak ug pag-alsa batok niini nga panudlo ug balaod nga giluwatan sa Sto Papa? Nganong ang mga giila nga mga haligi sa mga traditionalists nga sila si Cardinal Octaviani, si Arsobispo Lefebre ug bisan si Cardinal Siri walay may gipadayag nga bisan na lang gamay nga tingog sa pagsupak mahitungod niini nga panudlo ug balaod? Mahimo ba nato ang paghupot sa panghunahuna nga walay usa sa mga balaan ug bantugang tighunahuna nga mga Obispo, mga pari, ug mga layko ang nakamatikod niini nga sayop hangtod sa pagabot niining mga Traditionalists nga mipahibalo sa kalibotan mahitungod niini nga kasaypanan? Mahimo ba nato ang pagdawat, nga sukad sa pagpromulgar sa 1917 Code of Canon Law nga gipasagdan ni Cristo ang iyang Simbahan pinaagi sa Sto Papa nga mopatuman sa usa ka balaod nga nasupak sa iyang kabubuton ug nga niining atong panahon lamang nga ang Espiritu Santo milamdag sa mga Traditionalists aron pagpahibalo kanato niini? 

Maingon nga gilusad ni Pius V ang balaod sa pagpatuman sa Misa Tridentina pinaagi sa Quo Primum ug gilusad ni Paulo VI ang balaod sa pagpatuman sa Pauline Rite Mass pinaagi sa Missale Romanum, si Papa Benedicto XV mi-promulgar sa 1917 Code of Canon Law pinaagi sa iyang Apostolic Constitution Providentissima Mater Ecclesia niadtong May 27, 1917. Niining maong sulat gisaysay ni Pope Benedicto XV nga ang iyang gisundan nga Sto Papa, si Pope Pius X (nga maoy nagsulat sa Pascendi Dominici Gregis ug Lamentabili Sane) maoy nagpasiugda sa paghimog revision sa Canon Law. Nga aron mahimo ang maong dakong tahas si Pope Pius X mi-konsulta sa tanang ka-obispohan sa tibuok kalibotan ug nga iyang gipadad-an og sulat ang tanang mga arsobispo sa Iglesya Katolika aron iyang masayran ang ilang hunahuna labot sa mga balaod sa Iglesya Katolika. Gipatabang usab ni Pope Pius X ang mga nabantog nga mga batid sa canon law ug ang mga maalamon nga mga Cardinals sa Iglesya Katolika. Tapos niini ang tanang mga kaobispohan ug tanang mga pangulo sa mga religious orders gipadad-an og copya sa bagong Balaod aron ang tagsa-tagsa kanila makapadayag sa ilang mga hunahuna labot sa napanday nga Balaod. Samtang gihimo kini, hiabtan sa kamatayon si Pope Pius X ug si Pope Benedict XV mao ang mihimo sa pag-promulgar sa bag-ong napanday nga Balaod.

EXCERPTS FROM APOSTOLIC CONSTITUTION PROVIDENTISSIMA MATER ECCLESIA BY POPE BENEDICT XV, 27 MAY 1917:

Finally We ratified, approved, and sanctioned in all its parts the new Code of the whole of Canon Law, which was asked for by many bishops in the Vatican Council (I) and which was begun over twelve years ago. Therefore, having sought the aid of Divine grace, trusting in the authority of the Blessed Apostles Peter and Paul, moved Ourselves, of Our certain knowledge and in the fullness of the Apostolic power with which we are invested, by this Our constitution, which We wish to be binding for all time; We promulgate, and We decree and order that the present Code, just as it is drawn up, have in future the force of law for the Universal Church, and We entrust it for safekeeping to your custody and vigilance. 

Dinhi makita nato nga si Pope Benedict XV sa pag-promulgar sa Pio-Benedictine 1917 Code of Canon Law migamit sa iyang kinatas-ang gahom isip labawng pangulo sa tibuok Iglesya Katolika ug tin-aw nga iyang gipadayag ang iyang kabubut-on nga ang maong Balaod nga iyang gi-promulgar kinahanglan nga dawaton diha sa matag bahin niini ug sa iyang kinatibuk-an sa tanang mga katoliko sa tibuok kalibotan. Ang mga Traditionalists mo-admiter nga kon ang Sto Papa manudlo ngadto sa tanang katoliko sa tibuok kalibotan siya dili masayop. Ug sumala sa gisulat ni Pope Benedict XV sa iyang pag-promulgar sa 1917 Code of Canon Law buot niya nga kini dawaton sa tibuok kalibotan ug busa sa mga punto nga ang Code of Canon Law mitandog sa doctrina dili kini mahimong masayop. Busa atong paaboton ang pag-angkon sa mga Traditionalists nga ang pagtudlo ni Pope Benedict XV sa 1917 Code of Canon Law nga ang ordinaryo ministro sa pagpakalawat mao ang pari ug ang extraordinaryo ministro mao ang deacon ubos sa pagtugot sa Obispo o sa pari tungod sa bug-at nga katarongan nga kini nalakip sa mga dili-masayop nga panudlo sa Sto Papa. Atong paaboton ang ilang pagbakwi sa ilang sayop nga interpretasyon sa Catechism of the Council of Trent nga absoluto gyod nga ang mga dili-pari sama sa deacon dili mahimong makapakalawat. Kon ilang bakwion ang ilang kasaypanan niining bahina mopakita kini sa matuod nilang kalidad kay sa pagkatinuod ang kadako sa usa ka tawo wala magsukad diha sa kanunay nga siya maoy husto kondili labaw sa tanan diha sa iyang pag-angkon sa iyang kasaypanan sa higayon nga kini ipahibalo kaniya. 

Si Pope Benedict XV nasayod nga dunay mga katoliko nga inagda sa garbo ug giniyahan sa ilang kinaugalingon nga pagsabot mangahas sa pagsupak, sa pagtuis, ug sa pagsalikway sa maong balaod ug Siya mipasidaan ug mipahimangno kanila sa labing bug-at nga mga pulong: Wherefore let no one violate or rashly oppose in any way this document of Our constitution, ordinance, limitation, suppression, derogation, and expressed will. And if anyone shall presume to attempt to do so, let him know that he will incur the wrath of Almighty God and of his Blessed Apostles Peter and Paul. [Busa walay si bisan kinsa ang gitugotan sa paglapas o sa paghinanali sa pagsupak sa bisan unsang paagi niining maong documento sa Among constitution (gimugna), ordinance (ordinansya), limitation (pagbutang sa mga utlanan), suppression (pagpahunong), derogation (paghiklin), ug expressed will (dayag nga pagbuot). Ug kon dunay mangahas sa paghimo niini, angay siya nga masayod nga mahiagom siya sa kasuko sa Makagagahom nga Dios ug sa iyang bulahang Apostoles Pedro ug Pablo].

INCONTROVERTIBLE EVIDENCE FROM CHURCH HISTORY [DILI MALALIS NGA EBIDENSYA GIKAN SA KASAYSAYAN SA SIMBAHAN]

CATHOLIC ENCYCLOPEDIA ONLINE: 

In general it is of Divine right, that the laity should as a rule receive only from the consecrated hand of the priest (cf. Trent, Sess. XIII, cap. viii). THE PRACTICE OF THE LAITY GIVING THEMSELVES HOLY COMMUNION WAS FORMERLY, AND IS TODAY, ALLOWED ONLY IN CASE OF NECESSITY. In ancient Christian times it was customary for the faithful to take the Blessed Sacrament to their homes and Communicate privately, a practice (Tertullian, Ad uxor., II, v), to which, even as late as the fourth century, St. Basil makes reference (Epistle 93). [Sa kinatibuk-an kini Diosnong katungod, nga ang layko kinahanglan isip usa ka balaod mokalawat gikan lamang sa sagrado nga kamot sa pari. ANG PAGBANSAY NGA ANG MGA LAYKO MOHATAG NGADTO KANILA SA SANTOS NGA PAGKALAWAT KANIADTO, UG MAO USAB KARON, GITUGOT LAMANG SA PANAHON SA PANGINAHANGLAN. Sa karaang kristohanong kapanahunan naandan nga ang matuohon modala sa Santos nga Sacramento ngadto sa ilang mga panimalay ug mopakalawat sa ilang kaugalingon, usa ka pagbansay, diin, bisan sa kaulahian sa ikaupat nga siglo, si St Basil naghisgot]

St. Justin Martyr, First Apology, AD 148-155 (William A. Jurgens, The Faith of the Early Fathers Vol 1 p 55): When the prayers and the thanksgiving are completed, all the people present call out their assent, saying: Amen! Amen in the Hebrew language signifies so be it. After the president has given thanks, and all the people have shouted their assent, THOSE WHOM WE CALL DEACONS GIVE TO EACH ONE PRESENT TO PARTAKE OF THE EUCHARISTIC BREAD AND WINE AND WATER; AND TO THOSE WHO ARE ABSENT THEY CARRY AWAY A PORTION. [Inigkatapos sa mga pag-ampo ug sa mga pagpasalamat, ang tanan nga anaa mopakita sa ilang pagsanong, sa pag-ingon: Amen! Ang Amen sa Hebreong pinulongan nagpasabot nga “so be it.” Tapos ang tigpahigayon makapasalamat, ug ang tibuok katawhan nakasinggit sa ilang pagsanong, SILA NGA AMONG GITAWAG NGA MGA DEACONS MOHATAG NGADTO SA MATAG USA NGA MITAMBONG SA PAG-AMBIT SA EUKARISTIKANHONG PAN UG BINO UG TUBIG; ug ngadto kanila nga wala makatambong sila modala sa bahin niini.]

St. Justin Martyr, First Apology, AD 148-155 (William A. Jurgens, The Faith of the Early Fathers Vol 1 p 56): 

Then we all rise together and offer prayers, and, as we said before, when our prayers is ended, bread is brought forward along with the wine and water, and the president likewise gives thanks to the best of his ability, and the people call out their assent, saying the Amen. THEN THERE IS THE DISTRIBUTION TO EACH AND THE PARTICIPATION IN THE EUCHARISTIC ELEMENTS, WHICH ALSO ARE SENT WITH THE DEACONS TO THOSE WHO ARE ABSENT. [Dayon kaming tanan dungan nga mamarog ug mohalad sa mga pag-ampo, ug, sa amo nang nahisgotan sa unahan, sa pagtapos sa among mga pag-ampo, ang pan gidala sa atubangan uban sa bino ug tubig, ug ang tigpahigayon usab mopasalamat sa kinasingkasing gayod, ug ang katawhan mosulti sa ilang pagsanong, sa pag-ingon Amen. DASON ANAA ANG PAG-APOD-APOD NGADTO SA MATAG USA UG ANG PAG-AMBIT SA MGA EUKARISTIKANHONG ELEMENTO, NGA GIPADALA USAB SA MGA DEACON NGADTO KANILA NGA WALA MAKATAMBONG]

St. Hippolytus, The Apostolic Tradition, AD 215 (William A. Jurgens, The Faith of the Early Fathers Vol 1 p 170): 

Indeed, the bishop shall explain the reason for all these things to those who partake. Breaking the Bread into individual particles which he then distributes, he shall say: Heavenly Bread in Christ Jesus! And he that receives shall answer: Amen! And the presbyters, or, if they are not enough, THE DEACONS TOO, SHALL HOLD THE CUPS and shall stand by in reverence and modesty: first, he that holds the water; second, the milk; third, the Wine. [Sa tinuoray, ang Obispo mopasabot sa katarongan alang niining tanang butang ngadto kanila nga miambit. Mopikas sa Pan ngadto gagmayng bahin ug dayon iyang iapod-apod, siya moingon: Langitnong Pan ni Cristo Jesus! Ug siya nga modawat motubag: Amen! Ug ang mga pari, o, kon kulang sila, ANG MGA DEACON USAB, MOGUNIT SA MGA KUPA ug magtindog nga matahuron ug mapaubsanon: una, siya nga nagkupot sa tubig; ikaduha, sa gatas; ikatulo, sa Bino.]

St. Cyprian of Carthage, The Lapsed, AD 251 (William A. Jurgens, The Faith of the Early Fathers Vol 1 p 218): 

When the solemnities were completed, however, and THE DEACON BEGAN TO OFFER THE CHALICE TO THOSE PRESENT… [Sa pagtapos na sa mga solomnidad, hinuon, ANG DEACON MISUGOD SA PAGHATAG SA KALIS NGADTO SA MGA MITAMBONG…]

Letter of Basil to a Patrician Lady Caesaria AD 372 (William A. Jurgens, The Faith of the Early Fathers Vol 2 p 5):

We ourselves communicate four times each week, on Sunday, Wednesday, Friday, and Saturday; and on other days if there is a commemoration of any saint. IT WERE NEEDLESS TO POINT OUT THAT FOR ANYONE IN TIMES OF PERSECUTION TO BE OBLIGED, IN THE ABSENCE OF A PRIEST OR DEACON, TO RECEIVE COMMUNION BY HIS OWN HAND IS CERTAINLY NOT A SERIOUS OFFENCE, BECAUSE LONG CUSTOM SANCTIONS THIS PRACTICE IN SUCH CASES. Indeed, all the solitaires in the desert, where there is no priest, reserving Communion at home, receive it from their own hands. In Alexandria and in Egypt everyone, even of the laity, reserves Communion in his own home and receives by his own hand whenever he is pleased to do so. [Kami mismo mangalawat kaupat matag semana, sa Domingo, Mierkolis, Biyernes, ug Sabado; ug sa ubang mga adlaw nga dunay gihandom nga santos. DILI NA KINAHANGLAN NGA HISGOTAN PA NGA SI BISAN KINSA PANAHON SA PANGLUTOS, KON WALAY PARI O DEACON, NGA KINAHANGLAN NGA MOKALAWAT PINAAGI SA IYANG KAUGALINGON KAMOT DILI GAYOD USA KA DAKONG KALAPASAN, TUNGOD KAY ANG DUGAY NGA CUSTOMBRE MITUGOT MAN NIINI NGA PAGBANSAY SA MAONG MGA HIGAYON. Busa, ang tanan nga nagpuyo didto sa kamingawan, diin walay pari, nga mi-reservar sa Kalawat sa panimalay, mikalawat niini gikan sa ilang kaugalingong mga kamot. Didto sa Alexandria ug sa Ehipto ang tanan, bisan ang mga layko, mihipos sa Kalawat sa iyang kaugalingon balay ug mikalawat pinaagi sa iyang kaugalingong kamot sumala sa iyang kabubut-on.]

Apostolic Constitutions AD 400 (William A. Jurgens, The Faith of the Early Fathers Vol 2 p 129): 

A deacon does not bless. He does not bestow blessing, but he receives it from bishop and presbyter. He does not baptize, he does not offer the Sacrifice. WHEN A BISHOP OR PRESBYTER OFFERS THE SACRIFICE, HE DISTRIBUTES TO THE LAITY, NOT AS A PRIEST, BUT AS ONE WHO IS MINISTERING TO PRIESTS. [Ang deacon dili mopanalangin. Dili siya mohatag sa panalangin, kondili siya modawat niini gikan sa Obispo ug sa pari. Dili siya mobunyag, dili siya mohalad sa Sakrispisyo. SA DIHANG ANG OBISPO O PARI MOHALAD SA SAKRISPISYO, SIYA MOAPOD-APOD NIINI NGADTO SA MGA LAYKO, DILI INGON NGA PARI, KONDILI INGON NGA MI-ABAG SA MGA PARI.] 

Sumala niining mga kalig-onan nga atong nahipos pinasikad sa Church History atong makita nga sa mga panahon nga gikinahanglan “in times of necessity” ang Sta Iglesya mitugot nga ang mga dili-pari makahatag usab sa pagpakalawat. Samtang ang katungod sa pari sa pagpakalawat nagsukad sa iyang gahom sa pagkapari ang pagpatabang sa mga extraordinaryo ministro dili permanente kondili usa ka temporaryo nga pribilihiyo. Samtang ang kahimtang sa dakong panginahanglan anaa gihatagan sila sa Sto Papa sa maong facultad. Tungod kay kini nga facultad gihatag man ngadto kanila sa Sto Papa, ang Sto Papa ra usab ang dunay katungod sa paglatid sa mga kondisyon sa ilang mapuslanon nga paggamit sa maong facultad. Si Papa Juan Paulo II misaysay niini nga mga sitwasyon nga naglakip niining mosunod: 

1) Kon walay laing pari nga makatabang; 

2) Kon ang pari maglisod sa pagpakalawat sama pananglit kon duna siya gihambin nga balatian, o dili ba kaha tungod sa taas nga pangidaron; 

3) Tungod sa gipangayo sa iyang pastoral ministry sama pananglit nga layo kaayo ang kinahanglan nga pakalawaton, labi na gyod sa Viaticum alang sa masakiton nga himalatyon, o ang gidaghanon sa mga masakiton labi na gyod diha sa mga hospital ug susamang institusyon nagkinahanglan sa daghang ministro; 

4) sulod sa misa diin hilabihan kadaghan ang buot mokalawat nga tungod niini dugay nga mahuman ang misa (pananglit nagsunod-sunod ang schedule sa Misa o nga ang pari kinahanglan usab nga motagad sa ubang niyang buluhaton sama sa pamunyag, pakompisal, konpirma, kasal, paghatag og katesismo, ug uban pang mahinungdanon nga kalihukan labot sa iyang pagpangalagad.); 

5) ug uban pang sitwasyon nga gihukman sa Obispo o pari nga nasubay sa nalatid nga balaod nga giluwatan sa Sto Papa. 

CONCLUSION 

1) Nga ang Magisterium nagtugot sa paggamit sa mga extraordinary ministers sa pagpakalawat sa panahon sa talagsaon nga panginahanglan pinasubay sa nalatid nga mga balaod labot niini. (Fidei custos 1969, Dominicae coenae 1980, Immensae caritatis 1973. CCC par 903 1994, 1983 CIC canon 230 § 3, Inaestimabile Donum [10], Redemptionis Sacramentum [88, 158], 1917 CIC canon 845) 

2) Nga ang Konsilyo sa Trento nagtudlo nga mahitungod sa pagpakalawat ang Sta Iglesya dunay gahom sa pag-usab niini agad sa iyang gihukman nga mas makatabang alang sa kaayohan nila nga modawat niini o alang sa pagtahod sa mga sacramento, sumala sa nagkalainlaing sirkumstansya, panahon, ug dapit. (COUNCIL OF TRENT, SESSION XXI, July 16, 1562). 

3) Nga ang pag-ingon nga “Only priests have the power to [consecrate and] administer the Eucharist” sumala sa Tradisyon sa Sta Iglesya pagasabton kini nga ang pari mao ang Minister ordinarius sa pagpakalawat ug kini nga panudlo wala mausab. Apan kuyog niini nga panudlo ang Sta. Iglesya nagtudlo usab nga Siya dunay gahom sa pag-installar sa mga laymen isip Minister extraordinarius ug kini nga katungod dili-permanente, gamiton lamang sa panahon sa talagsaon nga panginahanglan kun extraordinary circumstances nga gihukman sa Sta Iglesya nga mas makaayo ug makatabang sa mangalawat ug kon sila gi-delegahan sa pari niini. 

4) Si St. Thomas Aquinas nga ang diacono, tungod kay siya sunod man sa pagkapari, adunay pag-ambit sa bulohaton sa pag-administrar sa sacramento, nga tungod niini makahimo siya sa pag-adminstrar sa dugo; apan dili sa lawas, gawas kon dunay dako nga panginahanglan, ubos sa pagtugot sa Obispo o sa pari. (Summa Theologica, Volume 3, Question 82, Article 3) 

5) Ang pagpakalawat pinaagi sa Extraordinary ministers wala motandog sa essensya sa Sacramento sa Santos nga Eukaristiya. Nga sukad sa karaang kapanahunan dunay mga higayon nga ang Eukaristiya giadministrar pinaagi sa mga diacono ug mga layman ubos sa pagtugot sa Simbahan (Catholic Encyclopedia OnLine)

image source: www.theguardian.com